Sokrates

Liczba slajdów:
16
Autor:
Łukasz Hartabus
Rozmiar:
1.64 MB
Ilość pobrań:
2216
Ilość wyświetleń:
13337
Sokrates - Slajd 15
Sokrates - Slajd 0
Sokrates - Slajd 1
Sokrates - Slajd 2
Sokrates - Slajd 3
Sokrates - Slajd 4
Sokrates - Slajd 5
Sokrates - Slajd 6
Sokrates - Slajd 7
Sokrates - Slajd 8
Sokrates - Slajd 9
Sokrates - Slajd 10
Sokrates - Slajd 11
Sokrates - Slajd 12
Sokrates - Slajd 13
Sokrates - Slajd 14
Sokrates - Slajd 15
Sokrates - Slajd 0

Treść prezentacji

1
Sokrates Jego życie i poglądy Autor: Łukasz Krzywy Hartabus
2
Spis treści Sokrates Życie Sokratesa Poglądy Sokratesa Wiara w absolutne znaczenie dobra i cnoty. Tożsamość dobra i wiedzy. Wypracowanie metody dochodzenia do prawdy Metoda indukcji Sokratesa Śmierć Sokratesa Koniec
3
Sokrates gr. Σωκράτης, ur. 469 p.n.e., zm. w 399 p.n.e. jeden z największych filozofów greckich. Urodził się i zmarł w Atenach.
4
Życie Sokratesa Był synem kamieniarza Sofroniskosa i akuszerki Fainarete. Żonaty z Ksantypą, matką jego trzech synów. Mieszkał w Atenach, gdzie nauczał prowadząc dysputy z przypadkowymi przechodniami na ulicach miasta, zyskując zarówno popularność jak i wrogość. Sokrates trzykrotnie brał udział w wyprawach wojennych w których odznaczył się męstwem, podobnie jak odwagą cywilną w życiu politycznym.
5
W wieku 70 lat został oskarżony przez przywódcę demokratów Anytosa, mówcę Lykona i poetę Meletosa. Postawiono mu zarzuty: niewyznawania bogów, których uznaje państwo, wyznawanie bogów, których nie wyznaje państwo i psucie młodzieży. Przebieg jego procesu został opisany przez Platona w dialogu Obrona Sokratesa. Został skazany na karę śmierci, którą wówczas było wypicie trucizny. Odrzucił prośbę przyjaciół, którzy chcieli go uwolnić z więzienia wbrew prawu. Ostatnie jego chwile opisane są również przez jego największego ucznia, Platona, w dialogu Fedon. Nie jest jednak do końca jasne, w jakim stopniu jest to literacka fikcja. Cierpiał na katalepsję.
6
Sokrates jest postacią historyczną, ale nie pozostawił po sobie żadnych pism. Jedyne, co o nim wiemy, to relacje jego ucznia Platona oraz Ksenofonta, a także przekazy Arystotelesa, Arystofanesa i historyków greckich. Uczniowie Sokratesa różnili się w wielu sprawach, a w ich pismach Sokrates występuje często jako retoryczny autorytet, wykładający poglądy autora. Jednak mimo kwestii spornych pewne poglądy uważa się za rzeczywiście sokratejskie. Pierwszym świadectwem o filozofie jest komedia Chmury Arystofanesa, wystawiona w 423 p.n.e., czyli jeszcze za życia i działalności Sokratesa, przedstawiająca go jako jednego z sofistów i burzycieli ładu społecznego. Prawdopodobnie Chmury są jedynym utworem literackim napisanym za życia filozofa, w którym przedstawiona jest jego postać.
7
Sokrates przechadzał się po Atenach, zaczepiając napotkanych ludzi, rozmawiał z nimi o różnych ważnych dla życia społecznego i indywidualnej moralności sprawach. Stosował przy tym dwie metody prowadzenia dyskusji: elenktyczną, polegającą na zbijaniu argumentów przeciwnika poprzez doprowadzenie do sprzeczności w jego słowach i tym samym obrony własnych racji, oraz majeutyczną, polegającą na kierowaniu rozmową tak, by dyskutantowi wydawało się, iż sam doszedł do właściwych wniosków. Dyskusje te były przyczyną rosnącej niechęci do Sokratesa, która objawiła się podczas jego procesu.
8
Całość podejścia do własnej wiedzy i przekonań Sokratesa streszcza przypisywane mu zdanie Wiem, że nic nie wiem (scio me nihil scire). Tradycyjnie przedstawia się Sokratesa jako wroga demokracji, wskazując na jego krytykę rzeczywistości ateńskiej i ludzi kierujących sprawami państwa, a także na fakt, iż wśród jego uczniów znajdowali się znani wrogowie ustroju demokratycznego (np. Alkibiades, Platon, Kritiasz). Możliwa jest jednak również inna interpretacja, zaproponowana przez Karla Poppera w dziele Społeczeństwo otwarte i jego wrogowie . Według niej istotna dla demokracji jest wolność słowa umożliwiająca swobodną krytykę dostrzeżonych błędów i swobodną dyskusję o napotkanych problemach. Sokrates, w pełni wykorzystując intelektualne możliwości stwarzane przez demokrację i wskazując, co dla dalszego rozwoju demokracji jest najważniejsze. Niestety, chaos polityczny i kryzys państwowości ateńskiej w okresie tuż po zakończeniu wojny peloponeskiej stał się przyczyną procesu wytoczonego Sokratesowi i jego śmierci. Zręczni propagandyści z obozu arystokratycznego (Platon, Ksenofont) wykorzystali ją następnie w swojej antydemokratycznej kampanii.
9
Mowę obrończą Sokratesa na procesie, w której ten nie tylko broni się przed stawianymi mu zarzutami, ale opowiada o swojej działalności i przedstawia swoisty testament życiowy, zapisał Platon w dialogu Obrona Sokratesa. Kontrowersje budzi trucizna użyta do egzekucji Sokratesa. W tradycji literackiej jest to cykuta (szalej jadowity, Cicuta virosa), jednakże analiza objawów prowadzi do wniosku, że najprawdopodobniej był to szczwół plamisty (Conium maculatum).W starożytności jednak obie te rośliny określano łacińskim cicuta.
10
Poglądy Sokratesa
11
Wiara w absolutne znaczenie dobra i cnoty. Sokrates głosił, że cnota (starożytne pojęcie oznaczające tężyznę życiową, szlachetność, dzielność) jest dobrem bezwzględnym, czym przeciwstawiał się relatywizmowi sofistów. Jest też dobrem najwyższym, o które człowiek winien zabiegać, nie licząc się z niebezpieczeństwami i śmiercią (Czyż nie wstydzisz się dbać o pieniądze, sławę, zaszczyty, a nie o rozum, prawdę i o to, by dusza stała się najlepsza?).
12
Tożsamość dobra i wiedzy. Według Sokratesa cnota jest wiedzą (Jest to jedno i to samo wiedzieć, co jest sprawiedliwe i być sprawiedliwym.). Ludzie czynią źle z niewiedzy, czy raczej wiedzy pozornej. Stanowisko takie nazywa się intelektualizmem etycznym. Wynika z niego, że cnoty można się nauczyć, a gdy posiądziemy tę wiedzę, samoistnie wybierzemy życie zgodnie z nią.
13
Wypracowanie metody dochodzenia do prawdy Tym samym do cnoty: jest nią specjalnego rodzaju dyskusja, zwana dialektyką. W swoich rozmowach z Ateńczykami Sokrates posługiwał się dwiema metodami: metoda elenktyczna sprawdzanie i zbijanie twierdzeń rozmówcy poprzez wyprowadzanie z nich konsekwencji doprowadzających w końcu do tezy absurdalnej lub sprzecznej z twierdzeniem pierwotnym (aporii) metoda majeutyczna (dosł. położnicza) polega na dopomożeniu uczniowi w uświadomieniu sobie prawdy, którą już posiada, poprzez umiejętne stawianie pytań; wg Sokratesa tylko ludzie brzemienni posiadali wrodzone intuicje o wiedzy.
14
Według świadectwa Arystotelesa Sokrates stosował metodę indukcyjną: ustalał definicję np. odwagi, uogólniając i szukając wspólnych cech poszczególnych wypadków odwagi. Ten pogląd nie jest jednak zgodny z innymi poglądami Sokratesa, znanymi nam z pism Ksenofonta i Platona.
15
Śmierć Sokratesa Jacques-Louis
16
KONIEC Dziękuję za oglądnięcie KONIEC Autor: Łukasz Krzywy Hartabus

Mogą Cię zainteresować

Struktura społeczna i formy organizacji społeczeństw - Slajd 1

Struktura społeczna i formy organizacji społeczeństw

Struktura społeczna i formy organizacji społeczeństw
Stany nadzwyczajne w Polsce - Slajd 1

Stany nadzwyczajne w Polsce

Stany nadzwyczajne w Polsce
Przyczyny łamania praw człowieka na świecie - Slajd 1

Przyczyny łamania praw człowieka na świecie

Przyczyny łamania praw człowieka na świecie
Kultura masowa - Slajd 1

Kultura masowa

Kultura masowa

O stronie

Świat prezentacji to vortal zawierający prezentacje multimedialne przeznaczone nie tylko dla uczniów, ale i nauczycieli. Tylko w naszym vortalu znajdziesz ogrom wiedzy przedstawiony na slajdach prezentacji. Dzięki nam łatwiej przygotujesz się do lekcji czy odrobisz zadanie domowe. Prezentacje podzielone są na kategorię aby łatwiej było Ci odnaleźć to czego szukasz. Nazwy kategorii odpowiadają nazwą przedmiotów szkolnych. Dzięki nam zapomnisz czym jest pracochłonne przygotowywanie prezentacji i ściągniesz "gotowca".

Ostanio dodane

2017 © Wszystkie prawa zastrzeżone

Używamy plików cookies, aby dostosować zawartość strony do Twoich preferencji i oczekiwań oraz zapewnić Ci wygodę podczas przeglądania strony www. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Co to są ciasteczka?